#34. Wakacje 3

-Apcio! Uciekaj! – szczekał wystraszony. Nagle coś uderzyło go w głowę, co spowodowało chwilowe omdlenie psa.
-Gdzie ja jestem?! – krzyczał zdenerwowany – Apcio! Panie Zygfrydzie!
-Witaj pieski! – Na ekranie telewizora pokazała się mała, brzydka, szatynowa dziewczynka. Miała na sobie dużo ran oraz sińców, również na twarz. Była ubrana w różową piżamkę, a w ręku trzymała brzydkiego misia bez jednego oka.
-Odpowiesz mi wreszcie? Gdzie jestem?
-To złe pytanie… Oczekiwałam na coś w stylu; Gdzie jest ten chłopiec?
-Apcio? Gdzie jest?! Gadaj!
-Kawałek stąd… w okolicy… – zaśmiała się – Masz 24 godziny, a by wrócić z nim tutaj… – mówiła piszczącym głosem – Inaczej uruchomię bombę i wszyscy wylecicie w powietrze – nagle ekran zgasł.
-Gdzie teraz? – główkował - Naprawdę się boję!
Pies wyszedł z kuchni i próbował wywąchać właściciela. Niestety, na nic to się nie zdało. Czuł się fatalnie – Jego najostrzejszy zmysł poległ. Czuł dreszcze oraz chłód wiejący z otwartego okna z kuchni. Gdy przemierzał sypialnie dziadków zauważył kartkę położoną na pościeli.
-A co to? – powiedział zauważając papierek. Gdy przeczytał mocno się ucieszył. Na kartce było napisane; W łazience jest dziadek. Pomyślał ,że nie będzie sam w poszukiwaniu chłopca. W końcu wszedł do łazienki, jednak ujrzał tam nieprzyjemny widok. Dziadek znajdował się w wanie wypełnionej krwią. Piesuniek z myślą o tym ,że Apciowi też coś mogło się stać, wpadł w niepokój. Dziadek trzymał w ręku kartkę. Piesuniek bał się ją przeczytać, jednak zrobił to, ponieważ chciał odzyskać właściciela. Nagle coś się odezwało w salonie. Piesuniek poszedł sprawdzić co się dzieje. Znów dostrzegł tajemniczą zabójczyni w ekranie telewizora.
-Witaj! Chcesz się ze mną pobawić? – grzecznie zapytała około dziewięcioletnia dziewczynka
-Chcę tylko jednego! Niech ten koszmar się wreszcie skończy!
Nagle dziewczynka wyciągnęła trzy lalki. W jednej ręce trzymała lalkę dziewczynki oraz chłopca, a w drugiej psa.
-Co to jest?
-Jeszcze nie wiesz? – zaczęła ściągać ubrania z lalki chłopca i dziewczynki
-Ty… jesteś nienormalna!
-Chłopiec jest przywiązany gdzieś na tej wsi. Żyje, ale jest nieprzytomny. Zagrajmy w pewną grę, tak wiem to jak z tego horroru o pile z lalką. Jednak moja gra jest trochę… inna. Jestem niedaleko Twojej wioski. Jeśli dojdziesz do nie pierwszy – Apcio będzie cały i zdrowy. Jeśli natomiast ja z końca drugiej wioski dojdę pierwsza – zrobię mu coś, a później zabiję.
-Jaki mam dowód na to ,że on jest cały i zdrowy?
-Nie warto chociaż spróbować? – uśmiechała się do niego – To ja już wychodzę z domu i idę do Ciebie pieszo… Uważaj, bo może to być również i Twoja ostatnia noc!
-On może być wszędzie! Niby jest gdzieś w okolicy… – miał około godzinę.
Przeszukał duży dom dziadków, jednak chłopca nigdzie nie było.
-Zaraz, nigdzie nie było mowy o domu dziadków – prowadził monolog wychodząc. Nagle odzyskał swój główny zmysł – węch. Nie dało się nie poczuć zapachu chłopca wśród różnorakich zbóż na polu. Piesuniek szybko zareagował i szedł za tropem. Gdy znalazł się w odległości 70 metrów, usłyszał jak ktoś głośno biegł znad przeciwka do chłopca. Piesuniek przyśpieszył. Jednak z odległości 1 m zauważył wbity nóż w czaszkę chłopca, a obok trupa Dziewczynkę z Telewizora.
-Kukuryku! – odezwał się kogut budząc przy okazji całą wioskę.
-Jak ja nie lubię wcześnie wstawać – odezwał się Apcio
-Czyli to był sen…

Bez komentarzy

Czytaj dalej

#33. Wakacje 2

-Kukuryku! – odezwał się kogut budząc przy okazji całą wioskę.
-Jak ja nie lubię wcześnie wstawać – odezwał się Apcio
-Ja też, tym bardziej ,że dziś mamy pracować w polu…
-Nie ma mowy! – powiedziała podsłuchująca przy drzwiach babcia chłopca – zanosi się na burzę!
-Jest! – odpowiedzieli razem zadowoleni ,że będą leniuchować
-Amando! – krzyczał dziadek do babci – Mam pilne wezwanie, zostawiam was w Bożych rękach!
-Ta, okej
-Żegnaj – odpowiedziała babcia chłopca
-Czyli będzie nuda
-Idę obrać ziemniaczki na obiad… – powiedziała kierując się w stronę kuchni
-Okej!
-Pogramy w kółko i kość? – słychać było powietrze przedostające się przez szczelinę w oknie. Nagle zaczęło grzmieć. Po godzinnej grze bohaterowie zaczęli martwić się o babcie.
-Dziwne ,że jeszcze nie ma obiadu…
-Chodźmy sprawdzić – Gdy zeszli ze schodów przeżyli szok. Na krześle leżała oparta głową o stół babcia Apcia. W jej plecach widniał wbity nóż; a z pleców powoli tryskała krew. Apciowi kapały łzy, a Piesuniek czuł niepokój. Gdy chłopak podszedł do zimnego ciała babci, dostał obrzydzenia. Na ciele Jego babci znajdowały się mrówki oraz raz od ucha wyszedł karaluch.
-A co to? – powiedział sięgając po kartkę na której napisane było Who’s next? P, A or Z?”
-Co tam jest napisane? Co tam jest napisane?! – domagał się
-Kto następny? Piesuniek, Apcio czy Zygfryd…
-Oby ten ktoś wybrał Zygfryda, a później Apcia… – myślał. Zapadła grobowa cisza. Po chwili bezruchu odezwała się bucząca lampa nad głowami bohaterów. Stanęli naprzeciw siebie i starali się kontrolować sytuację.
-Apcio! Odwróć się! Ktoś jest za Tobą!

Bez komentarzy

Czytaj dalej

#32. Wakacje

-Pochwaliłeś się ocenami na świadectwie czy kłótnia dopiero nadejdzie? - dopytywał się Piesuniek

Bez komentarzy

Czytaj dalej

#31. Zakończenie Roku szkolnego - rozłąka

6:30, Dom Apcia

Bez komentarzy

Czytaj dalej

#30. Zamknięcie portalu 2

-Otwierać! - powiedział uderzając w drzwi studia -Uspokój się! Ochłoń! Chodź do domu! -Nie! Nie zostawię tak tego! - powiedział waląc w drzwi -Tak przy okazji to drzwi się ciągnie a nie popycha... -Wiedziałem... - powiedział otwierając drzwi -I tak nic nie zdziałasz -Skąd wiesz?! Ja chcę moje ! - powiedział wchodząc do studia nagraniowego -Uspokój się! -Nie zamierzam! Gdzie jest szef? - powiedział gdy zauważył nakręcaną Panią Liść przebraną za psa -Tam - wskazała na drzwi- Jutro kartkówka! -Ale jutro jest zakończenie roku... -Co z tego? Gdy już weszli do szefostwa zastali smutnego trenera w-f Apcia - Ruchota. -Szukamy szefa! -To ja! - powiedział zdziwiony gdy zobaczył swojego ucznia -Oj... przepraszam. To chyba nieporozumienie... Piesku, chodź już do domu -Nie! Ja chcę moje -Nie będzie ich... Za mało mamy pieniędzy -Jak to? Przecież jesteście strasznie popularni... -Tak, ale dużo osób chce zwrot pieniędzy... -Czemu? -Biała wydzielina psuje komputery, laptopy oraz słuch -Proszę? Nie dosłyszałem... -Ale mój pies popadnie w depresję jeśli to zamkniecie! -Nie mamy wystarczających pieniędzy PS. W następnym roku szkolnym 100 pompek specjalnie dla Ciebie Apcio -Dziękuję - powiedział ironicznie uśmiechając się do Piesuńka -Naprawdę nie da się nic zrobić? -W sumie... potrzebujemy jednego aktora... Po ustaleniu formalności Piesuniek mógł wystąpić w swoim ulubionym serialu. Dochód ze sprzedaży był tak duży ,że firma mogła istnieć dalej na rynku pornograficznym.

Bez komentarzy

Czytaj dalej

#29. Zamknięcie portalu

-Dziś sobota! Moje mniejsze ja (od pasa w dół) zamoczy się w Coco! -Jesteś nienormalny! -Wiem! -Chodź na dwór - krzyczał do psa. Gdy Piesuniek schodził ze schodów na których były kolejno; mydło, banan, ogromna igła oraz zapalona zapałka obok fajerwerka, poślizgnął się jedną nogą na mydle a drugą na bananie i cudem ominął niebezpieczeństwa. Wreszcie Piesuniek mógł wyjść na dwór. Po zrobieniu kału na chodnik, pies pociągnął chłopca tak ,aby ten upadł twarzą na kupę. -Piesuniek! -Już 3 razy upadłem w tym blogu na twarz, a autorzy nawet nigdzie nie pisali o umyciu twarzy! Idziemy do domu, chyba ,że zaraz wymyślą jakąś katastrofę! - Gdy szczęśliwie (buhahaha) doszli do domu, Apcio pierwszy raz umył twarz.(Jacy my źli jesteśmy) Piesuniek jak zwykle zachwycał się gdy nagle zobaczył coś potwornego. -Nie! - rozwalił komputer Apcia -Mój nowy komputer - powiedział zawiedziony - Aaa! -Dlaczego popsułeś (znowu) mojego laptopa?! -Usunęli !!!    

Bez komentarzy

Czytaj dalej

#28. ALFRED 4

-Jestem skazana na przebywanie z wami... - powiedziała niechętnie
-Oł... - Apcio zasłonił stojące przyrodzenie patrząc na seksowną Margaret
-Może szukajmy kolejnej wskazówki?
- Gdzie jesteście?! - powiedział trzęsący się skulony pies
-Piesuńku, jak chcesz to w końcu musi być ten pierwszy raz... - powiedziała Coco wystawiając się
Minutę później...
-Czuję ,że żyję!
-Ta, może być - przeglądała pazury
-Dobra! Ogarnijcie się. Mamy poważny problem.
-Margaret ma rację
-A co jak nic nie odnajdziemy?
-Po prostu popsuliśmy jakimś dzieciakom zabawę w podchody...
-To nie są podchody, to nie jest żadna zabawa, ale realia.
-Jasne...
-To co teraz robimy?
-Poszukajmy kolejnych kartek
-Ile ich już odnaleźliście?
-Dwie
-Zawsze coś... - przerwał Jej dzwonek telefonu Coco. Leciała piosenka Snoop Dogga.
-Wyłącz go! Pitbull jest najlepszy!
-Chyba coś Ci się we łbie poprzewracało!
-Chyba nie!
-Nie kłóćcie się znowu! 
-Nie sorry -odpowiedzieli jednogłośnie
-Jesteście niesamowici - zaśmiała się i głaskała zadowolone psy. Wyglądała naprawdę cudownie. Widząc ,że nawet Apciowi się to podoba, Natalka również chciała głaskać psy. One natomiast za każdym razem się od niej odsuwały.
-Piesuniek! Słodziaku może chciałbyś psie chrupki?
-Nie? - powiedział ironicznie bawiąc się z Margaret
-Ruszmy się wreszcie, bo stoimy w tej samej kropce od pół godziny!
-Zrobiło się ciemno. Pokaż mi ostatni raz te kartki! - Ponieważ było po 23;00 księżyc oświetlał ich twarze. Gdy wzięła kartkę prostopadle do światła odkryła inne napisy. Na kartce były następujące literki; M A  N  C P
-Wiecie co to oznacza?
-Ktoś Ma Anemię Neutralnie Całokrotnie Położoną?
-Nie! To są pierwsze litery imion!
-Marszczywór, Antonina, Narcyz, Cecylia i Piękniś?
-Nie! Margaret, Apcio, Natalia, Coco i Piesuniek!
-Dum dum dum
-Czyli to oznacza ,że na pewno chodzi o nas!
-Sorry, dla mnie jest za późno na takie bajki. Spadam
SPRAWA TYMCZASOWO  NIEWYJAŚNIONA

Bez komentarzy

Czytaj dalej